گرچه سهراب سپهری اون زمان نبود، اما مردم کهن به شعرِ “آب را گل نکنیم” خیلی معتقد بودن و آب رو مقدس میشمردن. آلوده ش نمیکردن و اگر سه تا ویژگی اصلیش، یعنی رنگ، بو و مزه تغییر میکرد، ازش برای نوشیدن و شستشو استفاده نمیکردن. حتی اگه میخواستن از آب روان استفاده کنن، کنار رود یه گودال میکندن و آب رو به داخل گودال هدایت میکردن تا آب روان آلوده نشه.

تو این روز مردم و به خصوص زنان، کنار دریا، رود و یا چشمه ها میرفتن و فرشته آب رو نیایش میکردن. اوستای آبزور میخوندن که بخشی از اوستا درمورد آب و آبانه. اهورامزدا رو ستایش میکردن و ازش فراوانی آب رو درخواست میکردن. بعد از به جا آوردن این آداب، جشن و شادی شروع میشد. این ترتیب تمامی جشن های ما بود. با ستایش اهورامزدا و آفرین و نیایش شروع میشد، مردم سرودهایی از اوستا رو میخوندن، و بعد جشن اصلی با هدف گردهمایی مردم، سرور و شادمانی و داد و دهش و بخشش به زیردستان و نیازمندان شروع میشد.